© From the town I come and on the peak cinnamon.
Τhe provocative opinion blog magazine of sweet disputation. Βy Nick Androu


JUNE 2011

Δευτέρα, 30 Μαΐου 2011

Πέμπτη, 26 Μαΐου 2011

Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2011

Λάβαρα και σημαιούλες.


25η.

Τον Κολοκοτρώνη τον φυλάκισαν. Τον Καποδίστρια τον δολοφόνησαν. Όχι οι Τούρκοι. Οι Έλληνες.

Θεωρώ τις μαθητικές παρελάσεις, ένα ελεεινό, φασιστικό, κατάλοιπο. Και γουστάρω απίστευτα που τα παιδιά τις μετατρέπουν, αυθόρμητα, σε διαγωνισμό μίνι φούστας και χαβαλέ. Από μικρό κι από τρελό (ύφασμα) μαθαίνεις την άληθεια... 

Μια ειλικρινής κι ανεπιτήδευτη κατάθεση στεφάνων, προς τιμή των αγωνιστών, θα ήταν υπέροχη.


Poustis Chronos

Rest in peace, lady Cleopatra. 

ΙΔΕΕΣ ΓΙΑ ΤΑΙΝΙΕΣ

Μπορεί να σας θυμίσουν κάποιες γνωστές ταινίες. Είναι συμπτωματικό. 


Οσκαρική ταινία εποχής: Γερμανία 1939. Ένας άπληστος βιομήχανος εκμεταλλεύεται τους εργάτες του. Φτάνουν στα όρια της εξαθλίωσης. Όταν, όμως, συνειδητοποιεί πως οι Ναζί σκοπεύουν να τους σκοτώσουν όλους, σε θαλάμους αερίων, δημιουργεί μια λίστα 1100 ονομάτων, τους οποίους φυγαδεύει. Έτσι, αν και ποντικομούρης, αποδεικνύεται ήρωας. Στη λίστα του, όμως, δεν ήταν Εβραίοι. Ήταν Χελωνονιντζάκια. Η ΛΙΣΤΑ ΤΟΥ ΣΠΛΙΝΤΕΡ.


Συγκινητική κι επίκαιρη (λόγω Φουκοσίμα) ταινία: Βρισκόμαστε στη μακρινή και πολύπαθη Ιαπωνία. Σε κάποιο οροπέδιο, υπάρχει ο Ναός που διδάσκει ακόμη τα μυστικά του Μπουσίντο, του κώδικα των Σαμουράι. Ξαφνικά, εμφανίζεται ένας κοντός Αμερικανός, ονόματι Τομ Κρουζ. Ζητά να μυηθεί στην τέχνη των μαχητών. Είναι ικανός. Έχει θέληση. Αλλά έχει κι αδύναμη κύστη. Στα μισά κάθε προπόνησης, τον πιάνει τρελή συχνουρία. Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΚΑΤΟΥΡΑΕΙ.


Συγκινητικό μπλοκμπάστερ: Ατλαντικός, 1912. Το μεγαλύτερο υπερωκεάνιο του κόσμου σκάει πάνω σε παγόβουνο. Κάποιοι προλαβάινουν να μπουν στις λέμβους. Καθώς το πλοίο βουλιάζει με την πλώρη, πολλοί πέφτουν πάνω στις γιγάντιες, σκουριασμένες προπέλες του. Οι πληγές τους μολύνονται. Έτσι, ακόμη κι όσοι γλίτωσαν από τα παγωμένα νερά, πάνω σε σωσίβια ή σχεδίες, αργοπεθαίνουν από τέτανο. ΤΕΤΑΝΙΚΟΣ.


Αλληγορικό ξενόγλωσσο αριστούργημα: Βρισκόμαστε στην εμπόλεμη Ισπανία του '44. Η μικρή Ofelia ονειρεύεται πως ένας Έλληνας μετανάστης, ο Χρύσανθος Πανάς, θέλει να δώσει κουράγιο στο λαό που υποφέρει από τους βομβαρδισμούς. Έτσι, δημιουργεί έναν υπόγειο χώρο εστίασης και διασκέδασης, στις κατακόμβες των καταφυγίων. Ένα υπόγειο κλαμπ, ωσάν λαβύρινθος. Ο ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΑ'.


Καλτ και ξόρκια: Ο Χάρης είναι χεβιμεταλάς. Μηχανή, μακριά μαλλιά, μπλούζες των Maiden κτλ. Κυρίως, έχει φετίχ με τις μπότες. Άπειρα ζευγάρια. Ξαφνικά, ανακαλύπτει πως είναι μάγος. Ενθουσιάζεται. Παρατάει τη μηχανή και κυκλοφορεί με σκουπόξυλο. Αντί για ροκ μπλούζες, φορά μανδύα. Και πολεμά τους θανατοφάγους θαυμαστές της Λέιντι Γκάγκα. Ποτέ, όμως, δεν αποχωρίζεται τις αγαπημένες του μπότες. ΧΑΡΗ ΜΠΟΤΕΡ.


Κατασκοπευτική περιπέτεια: Στο Λουτράκι, κόντρα στην κρίση, κατασκευάζουν ένα εντυπωσιακό, σφαιρικό, οικοδόμημα από γυαλί, να στεγάσει το καζίνο. Προσελκύει θαυμαστές απ' όλο τον κόσμο. Ώσπου σκάει ο Μποντ. Σε μυστική αποστολή της Βρετανικής κυβέρνησης, να το καταστρέψει, γιατί χάνει λεφτά ο Γουίλιαμ Χιλ. Με μυστική πατέντα, το πλημμυρίζει με νερό Λουτρακίου, απ' την πηγή. Οι θαμώνες πνίγονται ωσάν χρυσόψαρα στη γυάλα. ΚΑΖΙΝΟ ΡΟΥΑΓΥΑΛΑ.


Τα όσκαρ να πέφτουνε βροχή: Βρετανός πρίγκιπας, λατρεύει το λιβάδι που απλώνεται δυτικά του παλατιού. Εκεί παίζει κυνηγητό, κυλιέται. Εκεί πρωτογεύεται τον έρωτα με την αγαπημένη του. Όταν γίνεται βασιλιάς, εκεί κάνει τις μυστικές του συζητήσεις. Εκεί ιππεύει. Κι εκεί πεθαίνει, από ανακοπή, στα βαθιά γεράματα. Όλη του η ζωή κι ο θάνατος, ένα λιβάδι. Ένας λόγγος. Ο ΛΟΓΓΟΣ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ.


Συγκινητική και μάλλινη: Σε μια μικρή επαρχιακή πόλη, έξω απ' τη Λάρισα, ζει μια νεόπλουτη οικογένεια τυροκόμων. Ο μοναχογιός του ζευγαριού εμφανίζει συμπτώματα νοητικής καθυστέρησης. Κι έχει εμμονή με τα καλοκαιρινά ρούχα. Ακόμη και το χειμώνα. Η μάνα του αγοράζει όμορφα, επώνυμα, πουλόβερ και συνεχώς του θυμίζει να τα φοράει. ΦΟΡΕΣ' GANT.


Εμπνευσμένη απ' το One flew over the Cuckoo's nest: Ο Τζακ Νίκολσον είναι ιδιοκτήτης φούρνου. Λόγω της οικονομικής κρίσης, φτάνει στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Προκειμένου να γλιτώσει από τους δανειστές του, παριστάνει τον τρελό. Μάλιστα, αφήνει τους πελάτες του να πληρώνουν αν κι όσο θέλουν για τα ψωμιά ή τις τυρόπιτες. ΣΤΗ ΣΦΟΛΙΑΤΑ ΝΤΟΥΚΟΥ.


Νεανική, βιωματική κι αξύριστη: Η Μισέλ Φάιφερ διορίζεται σε σχολείο με αντιδραστικούς μαθητές. Έχουν μετατρέψει το κτήριο σε χίπικο κατάλυμα. Καπνίζουν χόρτο και κυκλοφορούν με σκισμένα ρούχα και μακριά μούσια. Εκείνη προσπαθεί να τους αλλάξει νοοτροπία. Να ντυθούν ευπρεπώς. Να ξυριστούν. Μάταια. ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΗ ΓΕΝΕΙΑΔΑ.


Σε νατουραλιστικό ύφος, σαν το Καφές και Τσιγάρα: Παχύσαρκος ταβερνιάρης πίνει όλη μέρα μπύρες mythos κι αφηγείται, στους θαμώνες, ιστορίες από παλιές αγάπες. Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΑΧΟΡΤΑΓΟΥ ΤΑΒΕΡΝΙΑΡΗ.


Μεταμεσονύχτια ιδέα, βασισμένη στο Requiem for a Dream: Ρομαντικός ηδονοβλεψίας οπερατέρ, πηγαίνει ως στη Βιέννη για ένα ποτό και καταγράφει, στην κάμερα, κάθε στιγμή. Γίνεται εμμονικός. Κι οδηγείται στην παράνοια. REC VIENNE FOR A DRINK. Ποιος Αρονόφσκι...


                                                                                             PART II COMING SOON



Δευτέρα, 17 Ιανουαρίου 2011

VICE VERSA

Ο Mikros Nikolas στηρίζει το Vice Versa. Το, πρώτο, πολυσυλλεκτικό και δημιουργικό νεανικό πολιτικό περιοδικό της εποχής μας. 





Διανέμεται Δωρεάν

Διάβασε το 1ο τεύχος εδώ:
https://sites.google.com/site/viceversagr/home




Σύντομα στο viceversamag.gr



Κυριακή, 2 Ιανουαρίου 2011

ΑΓΡΑΝΑΠΑΥΣΗ

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Το τελευταίο διάστημα έχετε παρατηρήσει -θέλω να πιστεύω- πως ο Mikros Nikolas απέχει της δράσης του. Αυτό γίνεται για λόγους δημιουργικής αγρανάπαυσης... Τα καλύτερα -και τα χειρότερα- έρχονται. ΚΑΜΙΝΓΚ ΜΠΑΚ ΣΟΥΝ.


Μέχρι τότες μπορείτε να ακούτε τον "μπαμπά" του Mikros Nikolas, Νικόλα Ανδρουλάκη, στο ραδιόφωνο. BAD THINGS LIVE, κάθε Σάββατο και Κυριακή βράδυ στις 10, στον FLASH 96. Έτσι, για να περνά η ώρα...


cheers,
M.N.

Δευτέρα, 13 Σεπτεμβρίου 2010

"10 λεπτά ακόμη"


"10 λεπτά ακόμη"

Κυριακή βράδυ. Ο ύπνος που θέλει να επιβληθεί σε μια τηλεόραση ανοικτή. Ή σ'ένα λάπτοπ που δε λέει να βγει απ την πρίζα. Ή σ' ένα τηλέφωνο που δυο φωνές μιλούνε αντίκρυ. 
Και μια γλυκιά φωνή μαμάς που σου ζητά να δώσεις τέλος. Για να 'ναι φρέσκια η αρχή σου το πρωί. Κι εσύ μ' ένα παράπονο γεμάτο νάζι: "10 λεπτά ακόμη". 
Το ξυπνητήρι σου θανάσιμος εχθρός. Ένα χάδι του γονιού πάνω απ το θαλασσί σεντόνι σε ξυπνάει πιο μαλακά. Κι όμως εσύ: "10 λεπτά ακόμη".
'Αργησες. Νερό στο πρόσωπο και πλένεις δόντια. Άχαρο, άγουρο το βλέμμα που ρίχνεις στη μισοάδεια σάκα. Όλα μέσα; Τρέχεις στην πόρτα, σε καλούν. Μα πάλι πίσω. Το πρώτο κολατσιό έμεινε πάνω στο τραπέζι. Μέσα στην σάκα σου κι αυτό. Όλα έτοιμα, στη θέση τους. Και βουρ στο μουσκεμένο, απ' την υγρασία του Σεπτέμβρη, πρωινό δρόμο. 
Ένα κουδούνι δρόμος ως εκεί. "Ντριν". Οι γνώριμες φάτσες κάνουν πιο εύκολη τη μέρα. Γλυκό πρωινό. Σ' αρέσει. Να 'χες μαζί τους 10 λεπτά ακόμη... ένα καλοκαίρι ολάκερο ήταν αυτό... τα νέα πολλά. 
Θα περιμένουν τ' άλλο "ντριν", για έξω. Μόλις άρχισε η ώρα να κυλά. Σ' αρέσει κι ας μην ήθελες να το πιστέψεις. Σου είχαν λείψει όλα πολύ. Τ' αγαπάς το μέρος τούτο. Είναι εσύ.
Σαν χθες ο χρόνος έχει μέρες πολλές για ένα παιδί. Σαν αύριο περισσότερες. Μα η Δευτέρα αυτή είναι μοναδική κάθε χρόνο. Η πρώτη μέρα στο σχολείο. Σήμερα.



Νικόλας Ανδρουλάκης
Ξημερώματα 13ης Σεπτεμβρίου 2010, για το ellispoint.gr

Τετάρτη, 1 Σεπτεμβρίου 2010

Μεγάλα λόγια του Σεπτέμβρη


Ο Σεπτέμβρης είναι ο πιο ρομαντικός και μελαγχολικός μήνας του χρόνου. Αλλά 1η Σεπτέμβρη λέγονται και οι πιο κλισέ αστείες ατάκες…



-Άντε, καλό χειμώνα
-Και τώρα τα κεφάλια μέσα
-Τσιγάρο τέλος
-Από σήμερα δίαιτα
-Κομμένα τα περιττά έξοδα
-Αρχίζω διάβασμα
-Πιάνω δουλειά
-Ψάχνω σπίτι
-Πάμε για κανα τελευταίο μπάνιο
-Σα να έβαλε ψύχρα μου φαίνεται
-Πάρε και μια ζακέτα μαζί
-Έχω μείνει ταπί
-Πότε αρχίζει το Τσάμπιονς λιγκ
-Πάμε εκδρομή το Σαββατοκύριακο
-Έρχονται εκλογές
-Γαμημένη κίνηση
-Είναι η μεγάλη επιστροφή
-Μέγκα μου
-Πρέπει  να πάμε σούπερ μάρκετ
-Έχει λήξει απ τον Ιούλιο
-Χρωστάμε
-Οι καλύτερες διακοπές θα ήταν τώρα
-Όπου να ναι σκάει η δόση
-Πάρε σταφύλια είναι η εποχή τους
-Αχ και να ‘μασταν Σαντορίνη
-Μα που ήταν όλος αυτός ο κόσμος
-Χωρίζουμε
-Μου έλειψαν όλα
-Σπίτι μου σπιτάκι μου
-Δεν πάει άλλο
-Αυτά που ήξερες να τα ξεχάσεις
-Δεν το περίμενα
-Μια νέα αρχή
-Αγάπη μου κοιμήσου έχεις σχολείο αύριο
-Δέκα λεπτά ακόμη
-Οι αναμνήσεις των διακοπών
-Το καλύτερο σεξ της ζωής μου
-Ζήσαμε μεγάλες στιγμές
-Λες να πάρει τηλέφωνο
-Η πως τη λέγανε ρε
-Θέλω Χριστούγεννα
-Θέλω πάλι διακοπές
-Θέλω να μείνει καλοκαίρι
-Ποιος πάει αύριο γραφείο
-Άντε και του χρόνου

Κυριακή, 29 Αυγούστου 2010

Road trip με θαλασσί βαρκάκι



Road trip με θαλασσί βαρκάκι

Έξι χρόνια κρουαζιέρα με ένα όμορφο, υπερτιμημένο, αμαξάκι που το έλεγαν Ελλάδα.



Βγαίνεις από την παγωνιά του κλιματιστικού του ντίλερ στηνoaka_ergaκάψα του καλοκαιρινού αέρα. Με το κλειδί στο χέρι και τα χαρτιά του leasing στην τσέπη.
0208_01zoomMini_Cooper_SFront_Side_CorneringΜικρό, υπερτιμημένο,full extra αμαξάκι. Θαλασσί. Να θυμίζει Ελλάδα. Ένδοξο καλοκαίρι του 2004. Ακούς από μακριά να αντηχούν κραυγές χαράς από την τελετή λήξης στο ΟΑΚΑ λίγο πριν.
Μπαίνεις στ’ αμαξάκι. Ανοίγεις οροφή και βάζεις να παίζουν στην μεγάλη ενσωματωμένη οθόνη οι καλύτερες φάσεις του Euro. Πειρατικό ξανά και ξανά. Σαν άλλος πειρατής κι εσύ ξεκινάς με το θαλασσί βαρκάκι για καλοκαιρινή κρουαζιέρα στο χρόνο.
Όχι από θάλασσα. Από εθνική. Να πιάσουν τόπο τα εθνικά έργα. credit_cardsΜετρητά και πιστωτική στην τσέπη. Βενζίνη 100άρα στο ντεπόζιτο και ο αέρας να σου φυσάει τα μαλλιά. Μεγαλείο. Ευρώπη. Μια γκρίζα θάλασσα ξεχύνεται μπροστά σου. Με προβατάκια τις άσπρες διαχωριστικές. Το Αιγαίο είναι μπανάλ. Ζήτω η άσφαλτος.
attiki_odosΠερνάς διόδια. Τσιμπημένα λες. Αλλά δε βαριέσαι. Καλά να ‘μαστε…
Είναι Αύγουστος του ’05. Ζεστό καλοκαίρι. Ακούς Κωστάκη στο ράδιο να πενθεί για το αεροπλάνο «Ήλιος» που έπεσε σαν Ίκαρος λίγο νότια απ το δρόμο σου. Κρίμα οι άνθρωποι… Αλλάζεις σταθμό να φτιάξει η διάθεση. Τι βγήκε number one η Έλενα αν δεν το γλεντήσεις κι εσύ λίγο μαζί της; Αφήνεις χέρια από τα –καγκούρικα παραδέξου το- αυτάκια του σειριακού κιβωτίου, να κάνεις τη φιγούρα «λύρα» του χορευτικού. tolls12208Η στάθμη της βενζίνης πέφτει. No problem. Γεμίζεις 100άρα με 1.190. Χρεώνεις την πιστωτική και κερδίζεις δώρο φουσκωτό στρώμα θαλάσσης. Για όταν πας παραλία σκέφτεσαι. Άχρηστο για τώρα. Αλλά πάρε να ‘χεις.
Στο επόμενο γέμισμα έχει ακριβύνει η άτιμη η αμόλυβδη. Σκέφτεσαι να βάλεις απλή. Αύγουστος 2006. Έχεις πεινάσει κιόλας και ψάχνεις να κάτσεις κάπου για φαγητό και χαλάρωση. Στη Χαλκιδική έχει πιάσει φωτιά και δε θες ν’ ανέβεις προς βορρά. Ούτε προς νότο. Στο Λίβανο έχει πόλεμο. Δεν είμαστε για τέτοια τώρα… Κάνεις ένα γρήγορο στοπ για ένα χαλαρό σέρβις στ’ αμάξι. «Ευρώπη on the go» το μαγαζί.
03_dewberry_9x12Αλλάζεις λάστιχα και βάζεις αγωνιστικά run flat. Μη γίνει κάνα ατύχημα στα Τέμπη και δεν προχωράει το κουρσάκι με σκασμένα. Λάδι αμαξιού αλλά και σολάριουμ, φίλτρα κλιματισμού κι έτοιμος για το πέλαγο. Επόμενη στάση: «Mykonos drive inn». Να πιάσει τόπο και το στρώμα-επένδυση.
Τύφλα να χει η κανονική Μύκονος...
Πτυσσόμενη πισίνα, σούσι μπαρ, χορεύτριες με imagesμαγιό και ένα μίγμα λαϊκοπόπ με RnB να βαράει δυνατά στο φαγάδικο της παρόδου στην εθνική. «Μύκονοοος» φωνάζουν όλοι φωνάζεις κι εσύ. Δίνεις φιλοδώρημα στον Ξαπλωστρά και βρίσκεσαι πρώτη ομπρέλα πίστα. Εκεί που σκάει το πλαστικό κύμα. Άρχοντας. Η Ψαρού μοιάζει με πασέ ακρογιάλι μπροστά στο σκηνικό αλά Μαϊάμι που βιώνεις εκεί.
loft_miami_poolΞεφυλλίζεις το Nitro Αυγούστου 2007. Καρφώνεις βλέμμα στις φώτο της Εύας Λάσκαρη και της ονειρικής Σοφίας Γεωργίου. Και πάνω που σκέφτεσαι πως λένε ψέματα οι Μπιράκου-Ρεπαπή στο αφιέρωμα «Οι γυναίκες στην πέφτουν πλέον χύμα», γίνεται: Ξανθιά δίμετρη οπτασία αλά Χάιντι Κλουμ βγαίνει απ’ την πισίνα με κίτρινο δράκο-σωσίβιο τύπου «Λίζα μπανάνα» και σε πλησιάζει με ηδονικό βλέμμα. Τη λένε Κρίσ(τ)η. Γερμανίδα. Και της αρέσεις, λέει. Ανοίγεις μία σαμπάνια, δύο σαμπάνιες, τρεις… Μετρητά γιοκ. Πλέον πληρώνεις μόνο με την πλατινένια πιστωτική. Κι όσο αντέξει.
Όμως χαλάλι της. heidi_klum_1Έχετε φάει του σκασμού. Από μάκι σούσι μέχρι κοψίδια. Αχόρταγη η Γερμανίδα. Πώς να κρατάει άραγε σιλουέτα; Συλλογίζεσαι πονηρό σενάριο γυμναστικής... Ώσπου, ξαφνικά, μυρίζεις καπνό. Ντουμάνι. Μαθαίνεις πως οι φωτιές από Ηλεία κι Εύβοια σε κυκλώνουν. Πανικός. Φορτώνεις την Κρίσ(τ)η στη θέση του συνοδηγού και την κάνεις με τέρμα γκάζι στο καπνισμένο σύννεφο με κατεύθυνση προς το 2008.
Δύσκολη η συνέχεια. Τα λεφτά μειώνονται και η βενζίνη ακριβαίνει. Η γερμανίδα γκόμενα σε κάθε στάση αγοράζει ότι βρίσκει μπροστά της. Με τη δική σου κάρτα. Πως να της χαλάσεις χατίρι όμως; Παίρνεις απ’ το άηφον τηλέφωνο τον επενδυτικό σου σύμβουλο. «Έλα μα…κα, χρειάζομαι μετρητά τι να κάνω;» πριν σου δώσει απάντηση: «μπιπ, μπιπ, μπιπ». Με αυτά και με τα’ άλλα ξέχασες να πληρώσεις τη σύνδεση. Κινητό τέλος. Κι εκεί αρχίζουν τα δύσκολα: Βλέπεις πινακίδα που λέει «Οσετία». Έχεις πάρει λάθος δρόμο μες στον πανικό της φωτιάς και φτάνεις στον πόλεμο της Ρωσίας. Η Γερμανίδα στον κόσμο της κοιτάει με αγάπη ένα fake διαμαντένιο δαχτυλίδι που αγόρασε από πλανόδιο υαλοκαθαριστή. Είσαι στο άγνωστο με βάρκα τη θαλασσί ελπίδα.
Συνεχίζεις. Είναι λες πολύ αργά για να κάνεις πίσω.
blue-boat2Αύγουστος 2009. Η εθνική έχει καταλήξει σε επαρχιακό καρόδρομο. Τα ακριβοπληρωμένα λάστιχά σου ετοιμάζονται να παραδώσουν πνεύμα. Έχεις μείνει με ψιλά στην τσέπη και μια κάρτα που μες στην ερημιά φαντάζει άχρηστη. Η Ξανθιά χορεύει μόνη της με eurovision Σάκη στο ράδιο. Σταματάς. Ρίχνεις πασιέντζα με τις πολύχρωμες πιστωτικές στο καπό του αυτοκινήτου, να περάσει η ώρα. Για λίγο το ζεις σαν ένα προσωπικό survivor… Να περιγράφεις στον Στ. Θεοδωράκη τις στιγμές αγωνίας και στον Θέμο το τριπλό κούμπωμα του σουτιέν της Γερμανίδας. Ελπίζεις πως ο Γιωργάκης θα περάσει με το ποδήλατο φεύγοντας από καστρί και θα σε πάρει δικάβαλο προς τον πολιτισμό.
Ένα χρόνο μετά έχεις μείνει εντελώς από καύσιμα. Δε βρίσκεις βενζινάδικο. Και να ‘βρισκες, όμως, η κάρτα σου έχει λήξει. Και με την αμόλυβδη στο 1.50 δε γεμίζεις ούτε ποτήρι με τα μετρητά σου...  Η Γερμανίδα σου λέει να κάνετε οτοστόπ. Περνάει ένα μεγάλο γυαλιστερό τζιπ με λάστιχα εκτός δρόμου και σήμα ΔΝΤ στο καπό. Δέχονται να σας πάρουν. Με όρο να παραδώσεις τα κλειδιά του αυτοκινήτου σ’ εκείνους. Το κάνεις.
imf_8-thumb-largeΤι να το κάνεις άφραγκος; Άλλωστε, η εναλλακτική ήταν περπάτημα στο δάσος μέχρι να βρεις δουλειά –σαν ξυλοκόπος μάλλον- και να κερδίσεις χρήματα για γερανό... Πολύ περπάτημα. Πολλά χρόνια. Και δεν είσαι μαθημένος στα δύσκολα.
Αύγουστος 2010. Καθώς απομακρύνεσαι με το τζιπ της τρόικας η Κρίσ(τ)η σου λέει πως ήταν στο κόλπο απ την αρχή. Δεν τσαντίζεσαι καν. Είσαι κουρασμένος. Και ξέρεις πως, κατά βάθος, δεν έφταιγε αυτή.  Έφταιγε η ματαιοδοξία σου. Δεν έπρεπε να είχες φτάσει ποτέ στο φαγάδικο με την πλαστική πισίνα
Μάλιστα, έπρεπε να μην είχες πάρει Adult_Swim_pool_partyποτέ το ρημάδι το αμάξι με τα gadget. Δανεικό αμάξι της τράπεζας ήταν. Έπρεπε να είχες φύγει με τρένο ή λεωφορείο από το ‘04 και να κρατούσες τα λεφτά σου για όπου πας. Αλλά εσύ ήθελες road trip με ταχύπλοο. Κρουαζιέρα στην άσφαλτο. Ενώ, μπορούσες να πάρεις το πλοίο της γραμμής και να πας σε αληθινό νησί για διακοπές. Και να γνωρίσεις αληθινή γυναίκα, σε παραλία με άμμο. Χωρίς σαμπρέλα. Χωρίς αποσκευές. Χωρίς τίποτα μαζί σου.
Ίσως στο επόμενο καλοκαιρινό ταξίδι τα καταφέρεις καλύτερα. Ναι, θα υπάρξει κι επόμενο. Ξεκόλλα.

Από τη στήλη "Attention Manipulation" στο ellispoint.gr

Τρίτη, 27 Ιουλίου 2010

Τα Μπιτόνια στο γρασίδι περιμένουν τα παιδιά.


Τα Μπιτόνια στο γρασίδι περιμένουν τα παιδιά.



του Νικόλα Ανδρουλάκη, από τη στήλη Attention Manipulation, στο ellispoint.gr
1
Αρχικά σκέφτηκα να μη γράψω το συγκεκριμένο κείμενο. Να απεργήσω κι εγώ. Ιούλιος είναι, άλλωστε. Μια παραλία τραβιέται. Μετά σκέφτηκα πως δεν έχει νόημα να απεργείς αν δεν ασκείς κάποιου είδους έμμεσης βίας στο κράτος και τις άλλες κοινωνικές ομάδες. Κοινώς, αν κανένας δεν πάρει χαμπάρι πως απεργείς. Επίσης δεν είχα κάποιο άμεσο και συγκεκριμένο εκβιαστικό αίτημα. Περισσότερο να διαμαρτυρηθώ ήθελα που όταν χρειαστεί να έχεις, όπως εγώ, κάποιου είδους συναναστροφή με τις δημόσιες υπηρεσίες το καλοκαίρι είναι σα να ψάχνεις για βενζίνη εν μέσω απεργίας των βυτιοφόρων. Μία θηρευτική διαδικασία που οδηγεί στην ανασφάλεια, τον εκνευρισμό και, τελικά, την απόγνωση (με αυτή τη σειρά). Στο φινάλε, αν έχεις χιούμορ, ίσως το ρίξεις στο γέλιο, με τη ματαιότητα της υπόθεσης. Άλλωστε το χιούμορ είναι το μόνο γιατρικό σε καταστάσεις σουρεαλιστικού παραλογισμού.
Κι έτσι φτάνεις πάλι στη φιλοσοφία του «δε βαριέσαι, δεν πα’ να … και οι βενζινοπώλες καλοκαιριάτικα», όπου κανείς ποτέ δεν ταυτίζεται με τα –δίκαια ή άδικα- αιτήματα των απεργών (βλ. αεροδρόμιο) και τελικός νικητής είναι η τριβή και η απαξίωση μεταξύ των ομάδων της κοινωνίας. Με κάποιους κερδοσκόπους, όπως πάντα, να σφετερίζονται την αναστάτωση και τον πανικό του απεργιακού καύσωνα. Κι εσένα να στήνεσαι πενήντα λεπτά στην ουρά του πρατηρίου για το δικαίωμα στη μετακίνηση της φαμίλιας μέχρι κάποια –περιφραγμένη ή μη- ακρογιαλιά.
Τώρα θα μου πεις τι μιλάω εγώ… Που, πρώτον, γέμισα το ντεπόζιτο με «κονέ» επειδή έτυχε να έχω καλές δημόσιες σχέσεις με το βενζινάδικο της γειτονιάς μου (μου έριξαν σύρμα λίγο πριν την άφιξη του απεργοσπαστικού ιδιωτικού βυτίου) και δεύτερον ετοιμάζομαι για τριήμερο στη Μύκονο, με μεγάλο μέρος των εξόδων καλυμμένο από μαμά-μπαμπά. Πράγματι κι εγώ όπως οι περισσότεροι –καλομαθημένοι- συνομήλικοι μου δεν έχει χρειαστεί, μέχρι στιγμής, να ασκήσω βία στους συμπολίτες μου για τη διεκδίκηση των αναγκών μου. Και οι μόνες διαδηλώσεις που έχω παραστεί ήταν για τον πόλεμο στο Ιράκ και τον Αλέξη Γρηγορόπουλο. Ίσως γι’ αυτό παρακολουθώ με ανιδιοτελές, ειλικρινές μάτι τα κανιβαλικά σκηνικά με αυτοκίνητα να καβαλούνε πεζοδρόμια και να πηγαίνουν κόντρα στο ρεύμα κεντρικών λεωφόρων, για βρουν τρόπο διαφυγής από  ένα ντόμινο ακινητοποιημένων οχημάτων.
Δευτέρα απόγευμα, μετά τη δουλειά. Οι δρόμοι ακινητοποιημένοι, σαν τις χολιγουντιανές ταινίες καταστροφής που όλοι τρέχουν να σωθούν ατάκτως ερριμένοι, λίγο πριν πέσει ο αστεροειδής. Σε εμάς ο κομήτης λέγεται «Αμόλυβδη τέλος». Και που να πας και τι να κάνεις με δίχως αμάξι;
2
Κι όμως. Κολλημένος στην ακινητοποιημένη λεωφόρο, με το ντεπόζιτο γεμάτο και δίχως κάτι να προσμένω, έσβησατη μηχανή, έβαλα μουσική, έκλεισα το κλιματιστικό κι άνοιξα τα τζάμια. Το δροσερό αεράκι του -στιγμιαία σιωπηλού- δειλινού με τα μοτέρ σβησμένα, είχε μια σουρεαλιστική ευτυχία. Όλοι  έξω από τ’ αμάξια τους να μετρούνε μπροστινούς για να δουν αν θα προφτάσουν να γεμίσουν. Λες και μετρούσαν κύματα, «προβατάκια» πριν ξανοιχτούν στο πέλαγος. Άλλοι έβριζαν, άλλοι φλέρταραν την κοπελίτσα με το κάμπριο μπροστά κι άλλοι άναβαν τσιγάρο αργά, ιεροτελεστικά. Και η βραδιά βρήκε νόημα. Στην απόλυτη νέκρα, «ζωή».
3Σαν συναυλία του Γούντστοκ σε εκδοχή drive-inΜε τη σκηνή να είναι το βενζινάδικο. Κάποιοι φανατικοί της μπάντας του Βενζινά τρέχουν. Πηδούν πάνω απ’ τη νησίδα με άδεια μπιτόνια στο χέρι. Ροκ σκηνικό. Η Μαλακάσα έφτασε στα νότια προάστια της Αθήνας. Ένα Unplugged συναυλιακό πανηγύρι με φόντο το ζεστό ηλιοβασίλεμα του Ιούλη. Λίγο πριν τη μεγάλη έξοδο του -Πυξ Λαξ- Βενζινοπώλη με την ανορθόγραφη, χειροποίητη ταμπέλα: «Αμόλιβδη τέλος». Βρισιές, μοτέρ ανάβουν, τσιγάρα πετιούνται με δύναμη στην άσφαλτο, και το κομβόι πάει γι άλλα. Λίγο κράτησε. Ας είναι. Άντε, και του χρόνου.

venzini_telos